វចនានុក្រមហ៊ឺៈ!ឧទានសព្ទ·[ហ៊ឺៈ]ហ!, ហ៏!; ពាក្យសម្រាប់ប្រើក្នុងការហុចអ្វីៗឱ្យគ្នាឬឱ្យសញ្ញាឱ្យប្រឹងលើករបស់ធ្ងន់ជាដើម (ចំពោះតែទៅរកមនុស្សតូចជាងឬស្មើភាពគ្នា) :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមហ័តហោងគុណនាម·[ហ័ត-ហោង]ដែលស្ងាត់គួរខ្លាច ព្រោះតែងតែមានសត្រូវចាំបៀតបៀន :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមហ័វកិរិយាសព្ទ·[ហៅ]បន្លឺសម្ដីចេញឈ្មោះ, ស្រែកដង្ហោយចំឈ្មោះ; ពោលពាក្យចេញឈ្មោះ; ឱ្យឈ្មោះ (ខ្មែរបុរាណប្រើជាហាវ, សម័យសព្វថ្ងៃនេះប្រើជា ហៅ។មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមហ្នឧទានសព្ទ·[ន]ពាក្យលាន់មាត់ដោយស្ងើច, ដោយឆ្ងល់, ដោយត្អូញជាដើម។ ហ្ន ជាពាក្យមានសំឡេងខ្ពស់ស្រទន់បន្តិច :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមហ្មនាម·[ម៉]អ្នកចេះមើលជំងឺ, អ្នកចេះថ្នាំរម្ងាប់រោគ, គ្រូមើលជំងឺ, ពេទ្យ :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក
វចនានុក្រមហ្មគ្វាមកិរិយាសព្ទ·[ម៉-គ្វាម]បញ្ចេញសម្ដីលែបខាយច្រើនឬនិយាយលូកលច្រើន :មើលអត្ថន័យ ចម្លងតំណ ចែករំលែក