វចនានុក្រម
កណ្ដូង
គុណនាម[កន់-ដូង]
ដែលឥតកន្ទុយ :
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
កណ្ដូប
នាម[កន់-ដូប]
ឈ្មោះសត្វល្អិតច្រើនប្រភេទ មានស្លាប កើតនិងអាស្រ័យនៅនឹងស្មៅ, នឹងស្លឹកឈើ។
វចនានុក្រម
កណ្ដួយ
នាម[កន់-ដួយ]
អវយវៈកំបាំងរបស់ស្ត្រី, គុយ្ហប្រទេសនៃស្ត្រី, យោនី (ព.អា.)។ ពាក្យរាបសាថា គុយ្ហប្រទេសស្ត្រី។
វចនានុក្រម
កណ្ដៀខ្មូត
នាម[កន់-ដៀ-ខ្មូត]
ឈ្មោះវល្លិមួយប្រភេទ ដើមថ្លោសៗ មានបន្លា ស្លឹកធំៗ មានដៃដូចត្រឡាច, ល្ពៅ, ស្លឹកខ្ចីប្រើជាអន្លក់ឬរបោយបាន; ច្រើនដុះលើដំបូកឬមាត់បឹង។ អ្នកស្រុកខ្លះហៅ បង្ហៀរខ្មូត។
វចនានុក្រម
កណ្ដៀង
នាម[កន់-ដៀង]
ឈ្មោះវារិជតិណជាតិមួយប្រភេទក្នុងពួកកន្ទាំងហែ មានផ្កាពណ៌ខៀវស្រស់ គេប្រើដើមនិងស្លឹកធ្វើជាបន្លែបាន។
វចនានុក្រម
កណ្ដៀត
កិរិយាសព្ទ[កន់-ដៀត]
កៀកដាក់លើចង្កេះ :
វចនានុក្រម
កណ្ដៀតក្អម
នាម[កន់-ដៀត-ក្អម]
អវយវៈមនុស្សប៉ែកត្រង់ចង្កេះគឺត្រង់ប៉ែកដែលកណ្ដៀតអ្វីៗ មានក្អមជាដើម :
វចនានុក្រម
កណ្ដៀទៀ
នាម[កន់-ដៀ-ទៀ]
ឈ្មោះសត្វពួកមានដោះមួយប្រភេទមានរូប, សម្បុរ ប្រហែលនឹងកំប្រុក តែធំជាងកំប្រុកបន្តិច ហើយចេះហើរបានដូចឆ្មាបា :
វចនានុក្រម
កណ្ដៀន
គុណនាម[កន់-ដៀន]
ណែនក្ដន់, តឹងពេញសាច់ :
វចនានុក្រម
កណ្ដៀរ
នាម[កន់-ដៀ]
ឈ្មោះសត្វល្អិតមួយពួកក្នុងពួកកណ្ដាច់ ចេះពូនដីឱ្យកើតជាដំបូកជាត្រោកបាន។
វចនានុក្រម
កណ្ដៀវ
នាម[កន់-ដៀវ]
ប្រដាប់ធ្វើដោយដែកមានផ្លែខុប សម្រាប់ច្រូតស្រូវ, ច្រូតស្មៅជាដើម។
វចនានុក្រម
កណ្ដេង
នាម[កន់-ដេង]
ធូលីកករនៅបាតក្អមជាដើម :
វចនានុក្រម
កណ្ដែងកណ្ដោច
គុណនាម[កន់-ដែង-កន់-ដោច]
ដែលនៅក្នុងទីស្ងាត់ឥតមានសូរសព្ទអ្វីទៅបណ្ដាលឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ហើយមានតែនាំឱ្យមានសេចក្ដីសង្វេគក្នុងចិត្ត។
វចនានុក្រម
កណ្ដោច
គុណកិរិយា, គុណនាម[កន់-ដោច]
ដែលត្រមោចឯកឯង, ដែលមានចិត្តត្រមោច លន្លង់លន្លោចក្នុងទីស្ងាត់ជ្រងំ :
វចនានុក្រម
កណ្ដោចកណ្ដែង
គុណកិរិយា[កន់-ដោច-កន់-ដែង]
(ម.ព. កណ្ដែងកណ្ដោច)។
វចនានុក្រម
កណ្ដោល
នាម[កន់-ដោល]
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ មានស្លឹកធំៗ សំបកក្រាស់ ផ្កាក្លិនឆ្អាប, សំបកប្រើធ្វើជាទ្រនាប់ទ្រាប់ខ្នងដំរី។
វចនានុក្រម
កណ្ដោលបាត
នាម[កន់-ដោល-បាត]
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទស្លឹកផ្លែនិងក្លិនប្រហែលគ្នានឹងកណ្ដោលធំ តែដើមតូចទាប កម្ពស់ប្រមាណដើមស្ពៃ។
វចនានុក្រម
កណ្ឋជៈ
គុណនាម[កាន់-ឋៈ-ជៈ]
ដែលមានសូរសំឡេងកើតត្រង់ក (បំពង់ក)។