ត្រសក់
(ម.ព. តាសក់)។
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
(ម.ព. តាសក់)។
ដើរជាពួកជាក្រុម, បណ្ដើរគ្នាច្រើនហូរហែមិនដាច់ :
ធ្វើឱ្យមានស្នាប់ គឺវាចរាយអ្វីៗឱ្យមានស្នើ មានស្រទាប់ :
ដែលមានបរិមណ្ឌលសាយចេញទៅខាង :
ឈ្មោះគ្រឿងអលង្ការស្ត្រីក្នុងសម័យបុរាណធ្វើដោយភ្លុក, ស្នែង, ឈើ, មានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងត្បាល់, សម្រាប់ពាក់ត្រចៀក (សព្វថ្ងៃខ្មែរយើងលើកលែងប្រើហើយ)។
ចាប់ញាត់ទៅក្នុងទីសុកមម៉ុក, រុញចូលទៅដូចគេចាប់ញាត់ :
(ម.ព. សសុកមម៉ុក)។
រុល មមុល ចូលជ្រក :
ម៉ដ្ឋប៉ផូរ, ផូរផង់, ក្បុស :
ដែលមានបរិមណ្ឌលល្អមូលជុំគ្នា :
មូលស រលើប :
ដែលបក់រំភើយតិចៗ រឿយៗ :
ឈ្មោះបក្សីមួយប្រភេទចំពុះរឹងចោះឈើបាន។
ដែលអណ្ដែតហើយសាត់ទៅព្ធដ៏អាកាស :
ដែលមានបរិមណ្ឌលមូលសំយាកសំយាយហើយត្រង់កណ្ដាលខ្ពស់ដូចគេពូន (ម.ប្រ.)។
ដែលរីកត្រសុំសមរម្យល្អ :
ឈ្មោះឈើរនាមមួយប្រភេទ ត្រួយមានរសចត់, ប្រើជាថ្នាំរមាស់កមក៏បាន។
ឈ្មោះព្រះរាជពិធីមួយប្រភេទ ធ្វើក្នុងវេលាយប់ ១៤រោចខែផល្គុន; ក្នុងរជ្ជកាលពីបុរាណហៅថា ពិធីបញ្ជាន់ត្រស្ដិ, សម័យឥឡូវហៅថា ពិធីភាណយក្ខ ឬ ពិធីសូត្រភាណយក្ខ។ ពាក្យថា ត្រស្តិ នេះ ក្លាយមកពីភាសាសំស្ក្រឹតថា ត្រុដ កិ. "កាត់, ផ្ដាច់"; ត្រុដិ ន. "ដំណើរកាត់, ការផ្ដាច់"; ក្នុងព្រះរាជពិធីនេះ សំដៅយកសេចក្ដីថា "ដំណើរផ្ដាច់ឆ្នាំចាស់ផ្លាស់ចូលឆ្នាំថ្មី"; មានទំនងជាលំអានឱ្យយល់បានថា កាលពីក្នុងសម័យបុរាណលោកហៅព្រះរាជពិធីនេះថា ពិធីត្រុដិ ឬ ពិធីបញ្ជាន់ត្រុដិ ព្រោះសព្វថ្ងៃនេះ បណ្ដាជនក្នុងខេត្តសៀមរាប នៅហៅភ្លេង, ចម្រៀងមួយប្រភេទថា ភ្លេងត្រុដិ, ច្រៀងត្រុដិ (ត្រុត), គេលេងតែក្នុងឱកាសចូលឆ្នាំថ្មី, សហេតុឱ្យយល់ច្បាស់ថា ត្រុដិ នេះហើយក្លាយមកជាពាក្យថា ត្រស្ដិ។ ពិធីបញ្ជាន់ត្រស្ដិនេះពីបុរាណជាន់ដើម ចួនណាលោកហៅថា ពិធីសម្ពច្ឆរច្ឆិន្ន ឬសម្ពច្ឆរច្ឆិន្នពិធី "ពិធីផ្ដាច់ឆ្នាំ"។