វចនានុក្រម
ធម្មនិយាមកម្ម
នាម[ធ័ម-មៈ-និ-យាម-មៈ-កាំ]
ការធ្វើឱ្យទៅជាធម្មតា ឬជាប្រក្រតី។
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
ធម្មនុញ្ញ
[ធ័ម-មៈ-នុញ]
ឈ្មោះច្បាប់មួយក្រម សម្ដែងពីរបៀបការក្នុងតុលាការ។
វចនានុក្រម
ធម្មនុញ្ញភាព
នាម[ធ័ម-មៈ-នុញ-ញៈ-ភាប]
ភាពស្របតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញ :
វចនានុក្រម
ធម្មបាលកុមារ
នាម[ធ័ម-មៈ-បាល-កុ-ម៉ា]
ឈ្មោះតួអង្គឯកក្នុងរឿងធម្មបាលកុមារ។
វចនានុក្រម
ធម្មភេទ
នាម[ធ័ម-មៈ-ភេត]
ការបំបែកជាក្រុមតូចៗនៃក្រុមណាមួយដោយសារគោលបំណងនិងជំនឿមិនដូចគ្នា, ការបែកជាពួកក្នុងលទ្ធិសាសនា។
វចនានុក្រម
ធម្មយុត្តិ
នាម[ធ័ម-មៈ-យុត]
(ម.ព. ធម្មយុត្ត)។
វចនានុក្រម
ធម្មយុត្តិកនិកាយ
នាម[ធ័ម-មៈ-យុត-តិ-កៈ-និ-កាយ]
ឈ្មោះគណៈបព្វជិតក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនាសម័យសព្វថ្ងៃនេះ ដែលជាគូគ្នានឹងមហានិកាយ។
វចនានុក្រម
ធម្មលិខិត
នាម[ធ័ម-មៈ-លិ-ខិត]
អ្នកសរសេរ, កត់ត្រា, ចម្លងធម៌។ ពាក្យនេះខ្មែរយើងប្រើជាសមណស័ក្ដិខាងបព្វជិតទីរាជាគណៈជាន់ខ្ពស់ :
វចនានុក្រម
ធម្មសាស្ត្រ
នាម[ធ័ម-មៈ-សាស]
ឈ្មោះក្រមច្បាប់យុត្តិធម៌ (ខាងតុលាការ) :
វចនានុក្រម
ធម្មា–
[ធ័ម-មា]
(ម.ព. ធម្ម)។
វចនានុក្រម
ធម្មិ―
[ធ័ម-មិ]
(ម.ព. ធម្ម)។
វចនានុក្រម
ធម្មុ―
[ធ័ម-មុ]
(ម.ព. ធម្ម)។
វចនានុក្រម
ធម្ម—
[ធ័ម-មៈ—]
(ម.ព. ធម្ម) បើរៀងភ្ជាប់ពីខាងដើមសព្ទដទៃ។
វចនានុក្រម
ធរណិន្ទ
នាម[ធៈ-រៈ-និន]
អ្នកដែលជាធំលើផែនដី (ក្សត្រទ្រង់រាជ្យ)។ (ច្រើនតែប្រើក្នុងកាព្យ) :
វចនានុក្រម
ធរណី
នាម[ធ-រៈ-នី]
ផែនដី :
វចនានុក្រម
ធរណីដងគោម
នាម[ធ-រៈ-នី-ដង-គោម]
បង្គោលមួយគូមានរន្ធមូលពីរឬបីម្ខាងដែលដាំបញ្ឈរទន្ទឹមគ្នា សម្រាប់ស៊កស្នូលកោះភ្ជាប់ដងគោមឱ្យមាំ។
វចនានុក្រម
ធរណីដងទង់
នាម[ធ-រៈ-នី-ដង-ទង់]
បង្គោលមួយគូមានសណ្ឋានដូចគ្នានឹងធរណីដងគោមដែរ សម្រាប់កោះភ្ជាប់ដងទង់ឱ្យមាំ។
វចនានុក្រម
ធរណីទ្វារ
នាម[ធ-រៈ-នី-ទ្វា]
មេទទឹងទ្វារដែលដាក់ផ្ទាល់នឹងផែនដីឬនឹងផ្ទៃខាងក្រោម។