បោង
(ព.បុ.) បង។ ពាក្យនេះមានឃើញតែក្នុងសាស្ត្រាបុរាណ, សព្វថ្ងៃនេះឈប់លែងប្រើហើយ, ប្រើជា បង ជាជំនួស។
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
(ព.បុ.) បង។ ពាក្យនេះមានឃើញតែក្នុងសាស្ត្រាបុរាណ, សព្វថ្ងៃនេះឈប់លែងប្រើហើយ, ប្រើជា បង ជាជំនួស។
ធ្វើឱ្យរបោច, ចាប់ភើចទាញចេញឱ្យដាច់ :
ចម្អិនម្ហូបដែលហៅថា បោប។
ហៅដោយលូកដៃបក់ផ្ងុបចុះជាសញ្ញាឱ្យដឹងឥតស្រែកហៅ ឬទាំងស្រែកហៅផង :
(ម.ព. បបក់១)។
ដែលពើង, រមួល, វៀច :
អាប់មុខ, អាម៉ាស់មុខ, ងាកបែរមុខចេញ, ងាកបញ្ឆៀងមុខចេញ ដោយមានអៀនអន់ព្រោះគេស្ដីឱ្យ :
ចាស់ទុំ ឬអ្នកប្រាជ្ញទាំងឡាយក្នុងសម័យព្រេងនាយ :
បុរាណមុនៗ និងបុរាណជាលំដាប់បន្ទាប់តៗមក :
(ម.ព. ឧបទេសបុរាណ ក្នុង ឧបទេស)។
ឥរិយាបថប្រកបដោយការគួរសម :
ភាសា, សម្ដីនៃអ្នកបុរី, អ្នកក្រុង គឺសម្ដីដែលត្រឹមត្រូវតាមសូរសព្ទអក្សរ :
រត់បោះជើងទាំង ៤ពេញទំហឹង :
សម្អាតដោយអំបោស ឬផាត់សម្អាតដោយបាតដៃជាដើម។
សារធាតុចិញ្ចឹមដែលមាននៅក្នុងចំណីអាហារ; ការផ្ដល់នូវចំណីអាហារ ឬភេសជ្ជៈប្រកបដោយសារធាតុចិញ្ចឹមរាងកាយឱ្យលូតលាស់ និងមានសុខភាព :
ដែលវិនាសអស់រលីងដូចជាទីលានដែលគេបោសស្អាតធេង :
(ព.ប្រ.) ធ្វើឱ្យស្អាតរលីង, ដោះឬយកចេញឱ្យអស់, លែងឱ្យមាន, លុបបំបាត់, កម្ចាត់ចោល :
កិច្ចដែលត្រូវតែចិញ្ចឹមបីបាច់រក្សា :