វចនានុក្រម
កំណោស
នាម[កំ-ណោស]
ការដែលកោសដោយខ្នោសឬដោយកាំបិតជាដើម; ស្នាមដែលកោសឆូតដោយអ្វីៗ :
ប្រធានបទ
វចនានុក្រម.
ពាក្យខ្មែរ ២៥២៨៥ ដែលទាក់ទងនឹងប្រធានបទនេះ។
រៀនតាមប្រធានបទ
ពាក្យក្នុងប្រធានបទ
ប្រធានបទផ្សេងទៀត · ២៥២៨៥ ពាក្យ
មើលអត្ថន័យ
វចនានុក្រម
កំណោះ
នាម[កំ-ណោះ]
ដំណើរដែលកោះ, មនុស្ស សត្វ ឬរបស់ដែលគេកោះ :
វចនានុក្រម
កំនួច
នាម[កំ-នួច]
ពាក្យដែលបានប្រាប់ហើយថា គួរឈប់លែងប្រើ ព្រោះបានសរសេរជា កំណួច វិញ។
វចនានុក្រម
កំនៀរ
នាម[កំ-នៀ]
ពាក្យដែលបានប្រាប់ហើយថាគួរសរសេរជា កំណៀរ វិញ។
វចនានុក្រម
កំបាក់
គុណនាម, នាម[កំ-បាក់]
(ព.ទ្រ.) អ្វីៗដែលបាក់ :
វចនានុក្រម
កំបាប
គុណនាម, នាម[កំ-បាប]
(ព.ទ្រ.) មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តធ្វើតែអំពើលាមកអាក្រក់ :
វចនានុក្រម
កំបាំង
គុណនាម[កំ-បាំង]
ដែលបាំងបាត់មើលមិនឃើញ :
វចនានុក្រម
កំបុត
គុណនាម[កំ-បុត]
ដែលដាច់ចុង :
វចនានុក្រម
កំបុតច្រមុះ
នាម[កំ-បុត-ច្រ-ម៉ុះ]
ឈ្មោះត្រីស្រកាមួយប្រភេទក្នុងពួកត្រីឆ្កោក តែមាឌតូចជាង, ច្រមុះកំបុតខ្លីហៅ ត្រីកំបុតច្រមុះ។
វចនានុក្រម
កំបុតត្បូង
នាម[កំ-បុត-ត្បូង]
ឈ្មោះខ្យល់មួយប្រភេទ ដែលបក់កួចឡើងជាមណ្ឌលវិលទៅ :
វចនានុក្រម
កំបូវ
គុណនាម[កំ-បូវ]
ដែលបិទមាត់ទៅឃើញទុល :
វចនានុក្រម
កំបែក
គុណនាម, នាម[កំ-បែក]
(ព.ទ្រ.) ដែលបែក, អ្វីៗដែលបែក :
វចនានុក្រម
កំបែប
គុណកិរិយា[កំ-បែប]
ដែលយំ, ធ្វើអាការៈដោយប្រទាញមាត់យំច្រវែប, ពេបច្បែប, ពេបមាត់ឱ្យ ឬពេបជ្រាយឱ្យដោយរិះគន់ ឬដោយចំអកឡកឡឺយឱ្យ។
វចនានុក្រម
កំបោរ
នាម[កំ-បោ]
វត្ថុមានសាច់ផុសផង់ មានពណ៌ស កើតអំពីថ្ម១យ៉ាងដែលដុតសុសឬអំពីសំបកលៀស, គ្រំជាដើម, ដែលគេដុតឱ្យសុស :
វចនានុក្រម
កំប៉ាង
នាម[កំ-ប៉ាង]
សព្ទមេមត់ហៅប្រាក់រៀល។
វចនានុក្រម
កំប៉ាត
គុណនាម[កំ-ប៉ាត]
ដែលស្ដើងហើយរាប :
វចនានុក្រម
កំប៉ិកកំប៉ុក
[កំ-ប៉ិក-កំ-ប៉ុក]
ដែលតូចៗ ខ្លីៗ មិនប៉ុនគ្នា :
វចនានុក្រម
កំប៉ឺត
គុណនាម[កំ-ប៉ឺត]
ដែលរឹតតឹងក្បឺត :