ជល

ទឹក។

ដំណើរទៅមកខាងជើងទឹក, ការដឹកនាំអ្វីៗទៅមកតាមផ្លូវទឹក។

សត្វដែលត្រាច់ទៅមកក្នុងទឹក (មានត្រីជាដើម)។

(ម.ព. ជលជៈ)។

ទីតម្កល់ទឹក, ទីដែលគេទប់ខាំងទឹកទុក; ស្រះអណ្ដូង។

ប្រទេសដែលទ្រទ្រង់នូវទឹក, ដែលជប់ជក់យកទឹក គឺអន្លង់ទឹកសាប, ភ្នំ ...។

វិទ្យាសាស្ត្រដែលសិក្សាអំពីធារទឹក។

ខ្សែទឹក, ធ្នារទឹក។

សមុទ្រ, ទន្លេសាប។

ឃ្លាំងទឹក (សមុទ្រ)។

(ម.ព. ជលន័យន៍)។

ទឹកភ្នែក។

សត្វស្លាបដែលរកស៊ីក្នុងទឹក (មានស្មោញ ក្អែកទឹក ជាដើម)។

ផ្លូវទឹក, ជើងទឹក។

ការផឹកទឹក (យ៉ាងដូចផឹកទឹកសម្បថជាដើម) :

ប្រដាប់សម្រាប់ដាក់ទឹក (ថូទឹក, ផ្តិលទឹក, ក្អមទឹក)។

(ម.ព. ជលភាជនៈ)។

ដូចគ្នានឹង ជលមគ្គ, ប៉ុន្តែខ្មែរយើងច្រើនហៅតែចំពោះប្រឡាយទឹកដែលមានភ្លឺស្រែអមសងខាង សម្រាប់បង្ហូរទឹកអំពីស្រែច្រើន ឱ្យធ្លាក់ទៅកាន់ទីឯទៀត។

(ម.ព. ជលាពុជៈ)។

ស្នប់ទឹក, រហាត់ទឹក, នាឡិកាទឹក។

ការដើរតាមផ្លូវទឹក, ដំណើរខាងផ្លូរទឹក. ដំណើរជើងទឹក។

យានជំនិះខាងផ្លូវទឹក, គ្រឿងដឹកនាំទៅមកខាងជើងទឹក។

អំបិល (ដែលកើតពីទឹកសមុទ្រ)។

រលក, កង្កាញ់រលក។

(ម.ព. ជលសាគរ)។

សមុទ្រ, ខ្មែរយើងប្រើក្លាយមកជា ជលសា ក៏មាន។

(ម.ព. ជលដ្ឋាន)។

(ម.ព. ជលាស័យ)។

អាកាសយាន, យន្តហោះមួយបែបអាចចុះបណ្ដែតលើទឹកបាន។

ឈ្មោះភ្នំតូចក្នុងស្រុកជើងព្រៃ (ខេត្តកំពង់ចាម)។

(ម.ព. ជលធារ)។

កំណើតឬសត្វដែលកើតចាកគ័ភ៌ (ទីទៃអំពីកំណើត ៣យ៉ាងគឺ អណ្ឌជៈ, សំសេទជៈ, ឧបបាតិកៈ។

(ម.ព. ជលាពុជៈ)។

អណ្ដូង, ឃ្លាំងទុកទឹកភ្លៀង, ស្រះ។

ទន្លេសាប ...។

មហាសមុទ្រ, ទេវតាម្ចាស់សមុទ្រ, ម្ចាស់ទឹកភ្លៀង ១គឺ ព្រះវរុណៈ ដែលខ្មែរយើងច្រើនហៅថា ព្រះពិរុណ គឺមហាសមុទ្រ, ទឹក, ទឹកភ្លៀង :

(ម.ព. ជលេស)។