វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បាឋកៈ
នាម· noun [ប៉ា-ឋៈ-កៈ]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [ប៉ា-ឋៈ-កៈ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖បាឋិកា