វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

ប្រស្រ័យ

នាម· noun [ប្រ-ស្រៃ]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

Learner aid: noun · [ប្រ-ស្រៃ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

សេចក្ដីស្នេហា, ស្រឡាញ់, រាប់អាន; សេចក្ដីគោរព; ដំណើរត្រូវអធ្យាស្រ័យគ្នា :

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖ប្រាស្រ័យ

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

២ ន័យ

១

សេចក្ដីស្នេហា, ស្រឡាញ់, រាប់អាន; សេចក្ដីគោរព; ដំណើរត្រូវអធ្យាស្រ័យគ្នា :

ឧទាហរណ៍

“មានប្រស្រ័យនឹងគ្នា, ធ្លាប់មានប្រស្រ័យនឹងគ្នា។”

២

រាប់អាន; រាប់រក, រាក់ទាក់, សំណេះសំណាល :

ឧទាហរណ៍

“ត្រូវប្រស្រ័យនឹងគ្នា, ធ្លាប់ប្រស្រ័យនឹងគ្នា; និយាយប្រស្រ័យនឹងគ្នាទៅវិញទៅមក។”

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ប្រើជា ប្រាស្រ័យ ក៏បាន)។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

From Sanskrit and Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ. ប្រឝ្រយ ឬ ប្រាឝ្រយ; បា. បស្សយ)

បន្តរៀនទៀត