វចនៈ

ពាក្យ, សម្ដី។

ប្រភេទពាក្យប្រាប់ចំនួនតិចច្រើនដែលកំណត់តាមបែបវេយ្យាករណ៍, សម្រាប់ភាសាបាលីមាន ២យ៉ាងគឺ ឯកវចនៈ ប្រាប់ដំណើរថា មានតែមួយ ឬប្រាប់ដំណើរដែលប្រមូលចំនួនច្រើនរួបរួមតែមួយ បើធៀបនឹងភាសាខ្មែរដូចពាក្យថា មហាជន ប្រជុំជន ក្រុមយោធា ក្រុមជំនុំ ហ្វូងសត្វ ជាដើម; ពហុវចនៈ ប្រាប់ចំនួនពីត្រឹមពីរឡើងទៅ ធៀបនឹងភាសាខ្មែរដូចពាក្យថា សត្វទាំងឡាយ អស់លោក អ្នក អស់ទាំងទ្រព្យរបស់ យើង យើងខ្ញុំ ជាដើម; សម្រាប់ភាសាសំស្ក្រឹតមាន ៣យ៉ាង ពីរយ៉ាងមានឈ្មោះដូចខាងលើដែរ មួយយ៉ាងថែមទៀត ហៅ ទ្វិវចនៈ ប្រើប្រាប់ចំនួនត្រឹមតែពីរគត់ ឯប៉ែកខាង ពហុវចនៈ ប្រើប្រាប់ចំនួនតាំងពីត្រឹមបីឡើងទៅ; សម្រាប់ភាសាខ្មែរក៏ប្រើអនុលោមតាមភាសាទាំងពីរខាងលើនេះដែរ ប៉ុន្តែមានរបៀបមិនទៀងទាត់ទេ។

អ្នកធ្វើតាមពាក្យ គឺអ្នកយកពាក្យ, អ្នកស្តាប់បង្គាប់។

(ម.ព. វចនករ)។

(ម.ព. វចនករ)។

(ម.ព. វចនករ)។

(ម.ព. វចនករ)។

(ម.ព. វចនករ)។

លំដាប់ពាក្យ។

ការគោរពសម្ដី គឺការជឿកាន់តាមពាក្យប្រដៅ។

(ម.ព. វចនគារវៈ)។

ការខ្ចាយសម្ដី, ដំណើរបែកការលេចឮខ្ចរខ្ចាយ, ដំណើរផ្សេងសម្ដីគ្នា។

កម្រងពាក្យ។

មិត្រដែលជាគូនិយាយសន្ទនាគ្នា, ដែលចេះនិយាយឱ្យពេញចិត្ត។

(ម.ព. វចនមិត្ត)។

ការរៀបចំឬចងក្រងពាក្យពេចន៍ឱ្យចុះរបៀបត្រឹមត្រូវ។