វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរបបូរមាត់
នាម· noun [សូ-ប-បូ-មាត់]
Learner aid: noun · [សូ-ប-បូ-មាត់]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលមានទីបន្លឺនៅបបូរមាត់គឺបបូរមាត់លើនិងបបូរមាត់ក្រោមប៉ះគ្នា។ ព្យញ្ជនៈសូរបបូរមាត់ មាន [p] [b] [m] ...។
