វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរមាត់
នាម· noun [សូ-មាត់]
Learner aid: noun · [សូ-មាត់]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលពេលបន្លឺ រនាំងក្រអូមបិទផ្លូវច្រមុះ ដើម្បីឱ្យខ្យល់ក្នុងសួតចេញមកក្រៅតែតាមមាត់។ ព្យញ្ជនៈសូរមាត់ឬមុខជៈ មាន [p] [b] [f] [v] [s] [k] [c] [t] [g] ...។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖មុខជៈ
