វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ស្ដៅ
កិរិយាសព្ទ· verb [ស្ដៅ]
Learner aid: verb · [ស្ដៅ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ចាក់ចំណងចងអបទប់ដៅៗបណ្ដើរសិនដើម្បីឱ្យងាយក្ដាប់កណ្ដាប់មាត់សម្រេចការ :
Learner aid: verb · [ស្ដៅ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ចាក់ចំណងចងអបទប់ដៅៗបណ្ដើរសិនដើម្បីឱ្យងាយក្ដាប់កណ្ដាប់មាត់សម្រេចការ :
ចាក់ចំណងចងអបទប់ដៅៗបណ្ដើរសិនដើម្បីឱ្យងាយក្ដាប់កណ្ដាប់មាត់សម្រេចការ :
“ស្ដៅល្អី។”
(ព.ប្រ.) និយាយឬធ្វើម្ដងដំបូងឱ្យជាតម្រាយ ឬលំអានលមើលសិន :
“និយាយស្ដៅមើលសិន។”
ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ មានរសល្វីង ស្លឹកខ្ចីប្រើជាអន្លក់ឬញាំបរិភោគបាន, ប្រើជាថ្នាំរម្ងាប់គ្រុនក្ដៅក៏បាន :
“អន្លក់ស្ដៅ, ញាំស្ដៅ។”