វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧតុ
នាម· noun [អ៊ុ-តុ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [អ៊ុ-តុ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
រដូវ។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖ឧតុ—
Learner aid: noun · [អ៊ុ-តុ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
រដូវ។
រដូវ។
ជំងឺដែលកើតព្រោះដំណើរផ្លាស់រដូវ (ហៅ ឧតុបរិណាមជាពាធ ក៏បាន)។
កាលរដូវគឺកាលដែលគួរតាមរដូវ :
“ធ្វើបុណ្យឱ្យទានតាមឧតុកាល។”
ស្ត្រីមានរដូវ។
ដំណើរផ្លាស់រដូវ ឬ ប្រែប្រួលរដូវ។
(ម.ព. ឫតុបរិណាមជាពាធ ក្នុង ឫតុ)។
ចុងរដូវ។
(ម.ព. ឧតុនី)។
ដើមរដូវ។
ស្តេចរដូវ គឺ វសន្តរដូវ (រដូវឈើជម្រុះស្លឹកហើយបញ្ចេញត្រួយបញ្ចេញផ្កា។
ដំណើរផ្លាស់ប្រែអាកាសធាតុក្នុងរដូវនីមួយ (ដូចជារដូវក្ដៅប្រែទៅជាត្រជាក់ជាដើម)។
(ម.ព. ឧតុវិបរិត)។
តំណរដូវ។
សម័យដែលរដូវមួយទល់គ្នានឹងរដូវមួយ។
សមុដ្ឋាននៃរដូវ (មានក្ដៅ, រងាជាដើម) :
“ប្រើថ្នាំរម្ងាប់រោគតាមឧតុសមុដ្ឋាន។ល។”
(ម.ព. ឫតុ និង រដូវ ផង)។
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា.; សំ. ឫតុ)