មរណៈ

សេចក្ដីស្លាប់។

កាលកំណត់ដែលត្រូវស្លាប់, ពេលស្លាប់; ខ្មែរច្រើននិយាយសំដៅសេចក្ដីថា "ស្លាប់" ឬ "សេចក្ដីស្លាប់" :

ចេតនាដែលប៉ងនឹងសម្លាប់។

ទុក្ខដែលកើតព្រោះមរណៈ, ទុក្ខដែលមានក្នុងវេលាជិតនឹងស្លាប់។

បម្រើរបស់មរណៈ គឺជរាព្យាធិដែលទុក្ខដូចជាបម្រើរបស់សេចក្ដីស្លាប់ប្រើឱ្យមក, ហៅថា យមទូត ក៏បាន (ព.ប្រ.)។

ធម្មតារបស់មរណៈឬមរណៈដែលរមែងមានជាធម្មតា។

នាមសម្រាប់បុគ្គលស្លាប់; សម្រាប់ប្រើចំពោះតែឥស្សរជនថ្នាក់ខ្ពស់មានក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យជាដើម, ដូចជា ព្រះបាទសម្ដេចព្រះហរិរក្សរាមា, លុះទ្រង់សោយព្រះទិព្វជង្គតទៅហើយ, ថ្វាយព្រះមរណនាមជា ព្រះបរមកោដ្ឋ (ព្រះករុណាព្រះបរមកោដ្ឋ)។

សំបុត្រប្រាប់សេចក្ដីឱ្យអ្នកដទៃសម្លាប់គេ។

ដំណើរស្លាប់, សេចក្ដីស្លាប់ (ស្លាប់) :

ភ័យអំពីមរណៈ, សេចក្ដីខ្លាចស្លាប់។

សាលក្រមកាត់ទោសប្រហារជីវិត។

ពេលជិតស្លាប់, ពេលស្លាប់។

ដូចគ្នានឹង មច្ចុសង្គ្រាម ដែរ។

សញ្ញាក្នុងមរណៈ; ការកត់សម្គាល់ថាមានសេចក្ដីស្លាប់ :

(ម.ព. មរណវេលា)។

ដំណើរនឹកដល់សេចក្ដីស្លាប់, ការនឹកទៅរកសេចក្ដីស្លាប់។

ហេតុនៃសេចក្ដីស្លាប់, ដំណើរដែលនាំបណ្ដាលឱ្យស្លាប់។