អ្នក

(ព.បុ.) សព្វថ្ងៃនេះប្រើជាអញ្ញត្រសព្ទ) ពាក្យប្រើជាជំនួសឈ្មោះបុគ្គលដែលត្រូវនិយាយទៅរកក្នុងទីចំពោះមុខ សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋហៅគ្នាដោយសេចក្ដីគួរសម មិនចេញឈ្មោះបុគ្គលនោះ (ប្រើបានទាំងបុរសទាំងស្ត្រី) :

សាធារណជនហៅបងថ្លៃក៏ប្រើពាក្យ អ្នក ដែរ។

ប្រើជាពាក្យនាំមុខឈ្មោះបុគ្គលក៏បាន :

ទំនៀមសាធារណជនខ្មែរក្នុងសម័យពីដើម មុនសម័យបច្ចុប្បន្ននេះ, បើបុរសណាបានបួសជាភិក្ខុហើយសឹកមក ត្រូវហៅ អ្នក (អ្នកសោម, អ្នកសម) ; បើបានបួសជាសាមណេរហើយសឹកមកត្រូវហៅ ជី (ជីមាស, ជីមិត្រ) ; បើមិនបានបួសសោះទេ ត្រូវហៅ ចៅ (ចៅប្រាក់ ចៅមាស) ; បើនៅជំទង់ឬកំលោះហៅ អា។ ដោយហេតុនេះ ទើបមានពាក្យចាស់ទុំខ្លះនិយាយបង្អាប់គ្នាថា បួសឱ្យតែព្រះពុទ្ធឱ្យងារ គឺបួសហើយសឹកមកគ្មានចេះអ្វី បួសយកតែងារ អ្នក ឬ ជី ប៉ុណ្ណោះ។

(ជាអញ្ញត្រសព្ទ) បុគ្គល, ជន, មនុស្ស។

ជនឯទៀតក្រៅពីញាតិ គឺជនដែលមិនមែនជាសាច់ញាតិ (អញ្ញាតកជន) :

(ម.ព. អ្នកការ)។

បុគ្គលដែលធ្វើការឬដែលកាន់ការ។

ជនដែលក្រទ្រព្យ។

ជនដែលនៅក្នុងក្រុង។

ជនដែលខ្លាច។

បុគ្គលខ្លៅ។

ជនខ្លះ។

ជនដែលចម្អិនភោជនាហារ (អារាលិក ឬ អាឡារិក)។

មនុស្សដែលធ្វើចម្ការ។

បុគ្គលមានចំណេះ។

បុគ្គលដែលចោទប្រកាន់ឬដែលដាក់ចំណោទ។

ជនអ្នកឆ្លើយ។

ភុជិស្សជន។

ជនដែលធ្វើជំនួញ។

បុគ្គលដែលឈ្លប។

ជនដែលដឹង។

បុគ្គលដែលតូចជាងគេ។

បុគ្គលដែលទាបថោក។

បព្វជិតដែលចេះទេសន៍ (ធម្មកថិក)។

បុគ្គលជាធំ (ឥស្សរជន)។

បុគ្គលដែលធ្វើការឬដែលកាន់ការ។

ជនដែលមានផ្ទះលំនៅក្នុងប្រជុំផ្សារ ឬដែលលក់ទំនិញក្នុងផ្សារ។

ជនដែលនៅក្នុងស្រុកព្រៃ។

មនុស្សដែលចេះភ្លេងឬដែលលេងភ្លេង។

អ្នកដែលមានទ្រព្យច្រើន អ្នកបរិបូរដោយទ្រព្យសម្បត្តិ។

ជនដែលមានមុខមានឈ្មោះនិងជនដែលមានមុខការឬដែលជាប្រមុខក្នុងកិច្ចការ។

ជនដែលរក; ជនដែលខំប្រឹងធ្វើការរកស៊ី។

មនុស្សដែលធ្វើរាជការ។

ជនដែលកំពុងរៀន, សិស្សរៀន។

ជនដែលនៅក្នុងស្រុក; ប្រជុំជនឬពួកជនក្នុងស្រុកនីមួយៗ។

ជនដែលធ្វើស្រែ។

ជនដែលស៊ើបការណ៍។

ជនអស់ហ្នឹង។