Learner aid: noun · [សៈ-ម៉ៈ-ណៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
អ្នកមានព្យាយាមដុតកម្ដៅបាប, អ្នកខំប្រឹងប្រព្រឹត្តធម៌ធ្វើកាយវាចាចិត្តឱ្យស្ងប់ចាកបាប, អ្នកស្ងប់, អ្នករម្ងាប់បាប (អ្នកបួស)។
អ្នកមានព្យាយាមដុតកម្ដៅបាប, អ្នកខំប្រឹងប្រព្រឹត្តធម៌ធ្វើកាយវាចាចិត្តឱ្យស្ងប់ចាកបាប, អ្នកស្ងប់, អ្នករម្ងាប់បាប (អ្នកបួស)។
កិច្ចការឬក្រឹត្យរបស់សមណៈ។
សេចក្ដីគោរពចំពោះសមណៈ។
(ម.ព. សមណគារវៈ)។
ការប្រព្រឹត្តរបស់សមណៈ, សណ្ដាប់ធ្នាប់ឬបែបបទរបស់សមណៈ។
សមណជន គឺអ្នកបួសនិងតាជីឬយាយជី (ព.កា.) :
“កុំងឿងដោយខ្យល់ កុំឱនពាក្យពល កុំខ្វល់ដោយស្រី កុំកាន់ពិសយង់ គប់នូវស្ត្រី សមណជនជី កុំឱ្យក្ដីត្រូវ។ (សាស្ត្រាច្បាប់ រាជនេតិ ជានិពន្ធនៃព្រះរាជសម្ភារ)។”
ធម៌សម្រាប់សមណៈ, សមថធម៌។
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់សមណៈប្រើប្រាស់។
ការប្រើប្រាស់បច្ច័យ ៤តាមបែបបទរបស់សមណៈ។
ការប្ដេជ្ញាខ្លួនថាជាសមណៈ, ការប្ដេជ្ញាខ្លួនដែលមិនមែនសមណៈថាជាសមណៈ។
សេចក្ដីបដិបត្តិរបស់សមណៈឬសម្រាប់សមណៈ (ប្រើជា សមណប្បដិបទា ឬ ស្រមណប្រតិបត្តិ, ស្រមណប្រតិប័ទ ក៏បាន)។
(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។
សមណៈនិងព្រាហ្មណ៍។
ភាព, បែបបទរបស់សមណៈ។
ភេទជាសមណៈ។
ពាក្យសម្រាប់សមណៈនិយាយស្ដីឬសម្រាប់និយាយស្ដីទៅរកសមណៈ, ដូចជា អាត្មា (ខ្ញុំ), ចម្រើនពរ (បាទ, ...), ឆាន់ (បរិភោគ), សិង (ដេក) ជាដើម (ហៅថា សមណសព្ទ)។
(ម.ព. សមណកិច្ច)។
(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។
(ម.ព. សមណប្បដិបត្តិ)។
(ម.ព. សមណសព្ទ)។
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. សមណ; សំ. ឝ្រមណ)
