អភិ

ក្រៃ, ក្រៃលែង, ក្រៃពេក, ពេកក្រៃ, ណាស់, លើសលែង, ឆ្ពោះ, ចំពោះ, ឆ្ពោះត្រង់; សង្កត់; គ្របពីលើ; ...។ កាលបើរៀងភ្ជាប់ជាមួយនឹងសព្ទណា អាចបង្វែរសព្ទនោះឱ្យងាកសេចក្ដីប្លែកពីប្រក្រតីដើមក៏មាន ដូចជា ភូ "កើត; មាន", អភិភូ "គ្របសង្កត់" ជាដើម។

ការចោមវាយ; ការរុករានចូលវាយ; ការវាយសំពង :

ចោមវាយ; រុករានចូលវាយ; វាយសំពង :

អ្នកដែលជាប្រធាននៃកិច្ចការ (មេការ)។

សាក្សីដែលបានឃើញឬដឹងឮប្រាកដ។

អ្នកដែលជាប្រធាននៃសេនា, មេទ័ពធំ។

ព័ណ៌ឬសម្បុរល្អ; ដែលមានព័ណ៌ឬសម្បុរល្អ។

(ម.ព. អភិក្កន្តព័ណ៌)។

(ម.ព. អភិក្កន្តព័ណ៌)។

ការឈានចូល, ការចូលជិត; ការរុករានចូល, ការបុករុកចូល, ដំណើររឹតឡើងៗ :

ក្រោធខ្លំាង។

ឈ្មោះ; ការឱ្យឈ្មោះ។

ការប្រសព្វចូល; ការប្រសព្វមុខគ្នា; ការចួបគ្នា; ការរួបរួមគ្នា; ការភប់ប្រសព្វ :

(ម.ព. អភិគម)។

ឧត្តមគោត្រ, ត្រកូលខ្ពស់។

(ម.ព. អភិគោត្ត)។

ការចង់បានណាស់, ការចង់បានអន្ទះសាខ្វារក; ការចង់បានហួសហេតុហួសទំនង; សេចក្ដីច្រណែន។

មានត្រកូល, មានពូជ; មានប្រាជ្ញា, ឈ្លាសវៃ។

(ម.ព. អភិជាត)។

ដែលមានជម្នះយ៉ាងសម្បើម :

ដែលជាច្បងឬជាចម្បងជាងគេ។

(ម.ព. អភិជេដ្ឋ)។

ជម្នះយ៉ាងសម្បើម។

ដែលប្រាកដ; ដែលចេះចាំស្ទាត់ប្រាកដ; ដែលស្គាល់ជាក់ឬដឹងច្បាស់។

ហេតុប្រាកដ, ហេតុដែលគេដឹងជាក់។

ជនដែលមានគេស្គាល់ច្រើន។

ធម៌ប្រាកដ; អ្នកដែលចេះធម៌ប្រាកដ។

(ម.ព. សាក្សីអភិញ្ញាត)។

ក្មេងណាស់; ខ្ចីណាស់។

(ម.ព. អភិតរុណ)។

ការស្ទុះរត់; ការរត់ដេញតាម, ការរត់ដេញប្រកិត។

ឈ្មោះ; ពាក្យជាគ្រឿងសម្គាល់ (រ.ស.) ប្រើជា នាមាភិធេយ្យ ឬ នាមាភិធៃយ ក៏មាន :

(ម.ព. អភិធេយ្យ)។

ត្រេកអរខ្លំាង។

ភាពឬភាវៈនៃអំណរខ្លំាង។

អាការៈអភិនន្ទន៍។

អំណរខ្លាំង។

ថ្មីណាស់, ថ្មីសន្លាង, ថ្មីចែស :

ការដែលទើបបង្កើតថ្មី។

បូជាចំពោះ, ការថ្វាយឬជូនគ្រឿងសក្ការៈដោយគោរព។

កាប់សម្លាប់; ទ្រុស្តមិត្រ; ការកាប់សម្លាប់; ការទ្រុស្តមិត្រ; សង្គ្រាម។

សេចក្ដីប្រកាន់ហួសពេក; ការកាន់ខ្លួន; សេចក្ដីព្រហើន; សេចក្ដីមើលងាយគេ។

ចំមុខ, ចំពោះមុខ។

ប្រមុខ, ប្រធាន; អ្នកនំាមុខគេ, អ្នកដែលជាមេគេ។

ការព្យាយាមខ្លាំង, ការខំប្រឹងពេញកម្លាំង :

(ម.ព. អភិរក្ស)។

(ម.ព. អភិរក្ស)។

(ម.ព. អភិរក្ស)។

សេចក្ដីរីករាយក្រៃពេក; តម្រេកខ្លំាង។

មានរូបល្អ, មានលម្អ។

(ម.ព. អភិរូប)។

(ម.ព. អភិរោធ)។

ក្រោធខ្លាំង។

(ម.ព. អភិរតិ)។

ពាក្យ, ពាក្យពេចន៍; សត្យាធិស្ឋាន។

សេចក្ដីប្រាថ្នា; អភិជ្ឈា។

អ្នកដែលមានអភិលាស។

(ម.ព. អភិលាសក)។

កម្ដៅខ្លាំង; សេចក្ដីក្ដៅក្រហាយខ្លាំង; សេចក្ដីនឿយពន់ពេក; ការច្បាំងគ្នា, សង្គ្រាម។

ការស្បថបំពាន; ការដាក់សម្បថ គឺការពោលពាក្យសច្ចាប្រណិធានដាក់សម្បថឱ្យធ្លាក់ទុក្ខទោសទៅលើគេ។

(ម.ព. អភិសាប)។

ការបានចួបឬបានប្រទះ, ការពើបពះ។

សេចក្ដីសម្រេចសព្វគ្រប់ឬដាច់ខាត។

ការដណ្ដើមឬឆក់យកអីវ៉ាន់; ការតស៊ូពេញកម្លាំង។

ចោរអ្នកដណ្ដើមឬឆក់យកអីវ៉ាន់។

(ម.ព. អភិហារិន)។

(ម.ព. អភិហារិន)។