វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាស្រ័យ
នាម· noun [អា-ស្រៃ]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [អា-ស្រៃ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ទីតាំង; ទីសម្នាក់, ទីនៅ, ទីជ្រក; ទីពឹងពាក់, ទីពំនាក់។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៨ ន័យនិយមន័យ
១
ទីតាំង; ទីសម្នាក់, ទីនៅ, ទីជ្រក; ទីពឹងពាក់, ទីពំនាក់។
២
ពឹងពាក់, ជ្រកកោន, ប្រព្រឹត្តទៅបានដោយសារ :
ឧទាហរណ៍
“បុត្រអាស្រ័យមាតាបិតា; សិស្សអាស្រ័យគ្រូ; ខ្ញុំរកប្រាក់បានអាស្រ័យកម្លាំងរែកសែង។”
៣
នៅ, សម្នាក់ ឬសំចតនៅ, សម្រាកនៅ :
ឧទាហរណ៍
“ខ្ញុំមកអាស្រ័យផ្ទះអ្នក៣ដងនេះហើយ។”
៤
ដេក :
ឧទាហរណ៍
“យប់ជ្រៅណាស់ហើយ នាំគ្នាអាស្រ័យដំណេកទៅ!”
៥
បរិភោគភោជនាហារ :
ឧទាហរណ៍
“ឯងរាល់គ្នា ចាំអីក៏មិនអាស្រ័យបាយពីថ្ងៃពីភ្លឺឱ្យហើយទៅ!”
៦
ជួយគ្នាឬពឹងពាក់គ្នាទៅវិញទៅមក :
ឧទាហរណ៍
“ខ្ញុំអាស្រ័យអ្នកៗអាស្រ័យខ្ញុំ។”
៧
ព្រោះ, ព្រោះតែ, ព្រោះហេតុតែ, ដោយសារ, ដោយសារតែ :
ឧទាហរណ៍
“វារិជាតមានឈូកនិងព្រលិតជាដើម ដុះលូតលាស់អាស្រ័យទឹកនិងភក់។ល។”
៨
ដូច្នេះហើយ ព្រោះហេតុនេះ ដោយមូលហេតុនេះ :
ឧទាហរណ៍
“អាស្រ័យហេតុនេះ សូមសាធារណជនជ្រាបជាព័ត៌មាន។”
ប្រវត្តិ និងប្រភព
ប្រភពពាក្យ
មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
From Sanskrit and Pali.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ. អាឝ្រយ ឬជា អាឝយ មានសេចក្ដីស្រដៀងគ្នា; បា. អាសយ)
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់